Tiziano Ferro: Vendimi i vështirë për të rrëfyer homoseksualitetin

Nga Dorjan
Shkruar ne 20 Mar 2012 ora 7:26pm

Toena” boton në shqip “Ditarin” e këngëtarit të mirënjohur italian

Pjesë nga libri

E martë, 23 shkurt 2010, 12:53
Në avionin Romë-Londër
Po shkruaj faqen më të rëndësishme të këtij ditari të nisur vite më parë për të derdhur botën që kam brenda, atë të cilën nuk do t’ia rrëfeja asaj bote që ndodhet jashtë. Dy ditë më parë mbusha tridhjetë vjeç dhe besoj se kam hedhur hapin e parë drejt dashurisë për veten. Më në fund fola me babanë. Nuk më vjen turp ta pranoj që e bëra, ndoshta nga dëshpërimi: E rëndësishme ishte ta bëja. Kishte dalë të më priste në aeroport. Unë kthehesha nga Milano bashkë me Andrean, që e lamë në Aprilia. Kur mbetëm vetëm me babanë, mbërriti edhe pyetja. Më e pritshmja, më e rëndomta në këtë botë: “Si je?” Një “si je?” nga dikush që përgjigjen e di, por pret dhe dëgjon me respekt. Një prej atyre “si je?” pas së cilës do të doje të lëshoje me batare një mijë pyetje, me zërin e butë të dikujt që të do vërtet. Me atë dhembshurinë kur thua shumë më pak nga sa po pyet. Zëri ishte vërtet i shqetësuar, i dobët dhe si i varur në ajër. Ngjante disi me zërin e dikujt që po të bën pyetjen, e cila mund të të hedhë në erë. Unë nuk munda të hiqesha sikur nuk kisha vënë re gjë dhe të përgjigjesha thjesht: “Mirë jam”. Nuk arrita as ta ndërroja temë shpejt e shpejt dhe t’i tregoja se sa i gëzuar isha, që disku renditej ende lart në klasifikim, se si punuam gjithë qejf, se sa bukur do të jetë të kthehemi sërish për koncerte në Spanjë, se si po mendoj për albumin e ri dhe për një turne nëpër botë. Jo. Mbase tridhjetë vjeç, instinkti i vetëruajtjes bëhet mbizotërues dhe shpirti prej adoleshenti i vetëpërdëllimit, për fat, fashitet. Ose ndoshta, për mua ditët e arratisë nga vetja, nga dashuria, nga jeta, tashmë ishin bërë ca si tepër dhe ajo “Si je?” kishte shpallur fundin e tyre. Vështrova veten nga jashtë dhe e pashë ashtu siç isha: Një njeri në konflikt të kahershëm me veten, që vetëndëshkohet për një faj, të cilin e ka mbajtur gjithnjë mbi supe, duke mbytur dyshimin se edhe mund të mos ishte tiji. Sepse nuk kishte rrugë tjetër, unë e shihja vërtet si fajin tim. Kushedi pse, për një herë te vetme, ndjeva dhembshuri dhe jo mëri ndaj vetes. Cili Zot më bëri mrekullinë që të mos e shihja më veten si armikun më të madh? Them se duhet të ketë qenë Zoti im, ai të cilit i jam lutur për vite e vite me besim, pavarësisht drojës se i pari që nuk do të më pranonte ashtu si jam, do të ishte pikërisht Ai. Zoti, që nuk kam reshtur kurrë së pyeturi, duke u rrekur të besoja – se çfarëdo që të thonë të tjerët – Ai i do të gjithë, gjithnjë dhe sido që të jenë: Fitues ose humbës, të lumtur ose të dëshpëruar. Zoti ishte me mua në atë çast kur nga brenda vetes më erdhi ajo “Nuk mbaj dot më”. Tani e di, se ka qenë gjesti më i madh i dashurisë që mund t’i lejoja vetes dhe është e vërtetë se dashuria sjell dashuri. Babai e kuptoi, nuk ishte nevoja t’i shpjegoja asgjë. Më tha se nuk duhej të kisha frikë, se kisha të drejtën të ndihesha mirë dhe detyrën që të mos i lejoja vetes të kundërtën. Kushdo që do të më ndalonte të besoja se nuk meritoja të isha i lumtur, nuk duhej as të më qasej, pasi, jo kush dashuron, por kush urren meriton të fshihet. Dashuria sjell dashuri. E kam shkruar ngaherë në këngët e mia, e megjithatë nuk e kisha provuar akoma mbi vete. Më dukej sikur prej vitesh, u kisha kërkuar të gjithëve që të donin të tjerët dhe veten e tyre pa kushte. Sikur ky për mua të ishte një mision, me shpresën se në pamundësi për ta bërë vetë, të arrinin ta bënin të paktën të tjerët. Pas çdo kënge qëndronte një paralajmërim i vogël: Dashuri, që të mos përfundojmë keq e në vetmi, që të mos katandisemi… si puna ime. Duhej të mbushja tridhjetë vjeç që ta kuptoja dhe tani e kam më se të qartë. Në mbrëmje festuam ditëlindjen time. Kishte shumë njerëz dhe unë e kisha me qejf të madh. Kishte muzikë, karaoke. Unë bëra gjithë ç’munda dhe më dukej sikur i shihja të gjithë me një tjetër sy. Nuk më bëhej më vonë se çfarë mendonin ata për mua. Im atë më kishte thënë se kushdo që më gjykon nuk meriton të më rrijë pranë dhe e kisha kuptuar që babai kishte të drejtë. Përse i biem botës kryq e tërthor duke kërkuar përgjigje që i kemi mu para syve? Përse ndërrojmë shtëpi vazhdimisht, ndërkohë që ‘shtëpi’ është vendi ku ka njerëz që të duan? Ndoshta ngaqë njeriu është kafsha më budallaqe, ose më e brishtë që mund të ekzistojë. Ose ndoshta, ngaqë gjatë rrugëtimeve tona, është e pamundur të shmangen të përpjetat, shtigjet e papërshkueshme, gropat. Ndihem kaq ndryshe teksa shkruaj këto radhë! Për herë të parë nuk do ta mbyll ditarin duke uruar që mos t’i bjerë kurrkujt në dorë. Për herë të parë dua vetë që ta lexojnë të gjithë. Sot do të doja t’u thosha gjithë atyre që ndihen keq, të mos kenë frikë, që me qetësi të kërkojnë përgjigjet tek e kaluara, por para së gjithash të kërkojnë mirëkuptimin dhe ngrohtësinë e atyre që e duan vërtet.